ปวดหัว

วันนี้ก็เป้นวันสอบอีกวันหนึ่ง

นอนก็ตีสี่ ตื่นก็เก้าโมงครึ่ง ไม่รู้ว่าโทรศัพท์ดังไปกี่หนแล้ว ตื่นมาด้วยอาการที่ตกใจเล็กน้อย

รีบอาบน้ำเสร็จก็รีบไปปริ้นท์งานเพื่อที่จะเตรียมพรีเซ้นท์ตอนเช้า เมื่อคืนก็แปลไวยกรณ์ทั้งคืน ร้องเพลงบ้าง เ่ล่นบ้าง แปลบ้าง

ชีวิตผมทไมมันแย่แบบนี้

รู้สึกว่าตัวเองโง่เกาหลีก็ตอนทำข้อสอบนี่แหละ ข้อสอบได้ทำหมด แต่ ไม่รุ้ไวยกรณ์เกือบทั้งหมด ตกลงก้คือเดา

ถ้าชีวิตยังเป้นแบบนี้ก็จบ

หลังจากเสร็จแล้วก้รีบกลับมานอน แล้วก็ตื่นไปกินข้าวกับแฮม เพื่อนรุ่นน้อง

วันนี้เหลื่อตังไม่กี่บาทแล้ว ต้องไปซื้อของขวัญไปแลกที่งานของเอกเย็นนี้อีก

ปีใหม่อีกแล้ว

รู้สึกยังไงไม่รุ้


มกราคม 2010

สวัสดีครับ ผมชื่อ โชกุน ตอนนี้ผมเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ชั้นปีที่ 4 ภาษาเกาหลี คณะมนุษยศาสตร์และัสังคมศาสตร์ (แนะนำตัวเป้นทางการไปไหม - -") ที่จริงผมเคยเป็นนักเรียนช่างมาก่อนด้วย ผมซิ่วมาจากเด็กถาปัด อยุ่ๆก็เลือกมาลงเรียนายภาษา เพราะด้วยความชอบบวกกับคิดว่าตัวเองถนัด ผมเลยต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ 4 ปี ลำบากบ้าง สบายบ้าง แต่ก็ไม่ดีเท่าไหร่ เพราะรู้สึกว่าทำอะไรไม่ค่อยสะดวก ทีแรกก้คิดว่าชีวิตที่นี่นาจะดีกว่าภาคใต้ ผมยอมเลือกเรียนมหาวิทยาลัยธรรมดา แทนที่จะเรียนมหาวิทยาลัยที่มีชือซักหน่อย แต่กก็เลือกที่จะไกลบ้านมากกว่าใกล้บ้าน ก็เพราะไอนิสัยแบบเงี้ยแหละน้า ~ ~

ผมเป้นคนชอบเขียนไดอารี ปกติผมเขียนลงสมุดนะ แต่ปีนี้ผมหาซื้อไดอารี่ไมไ่ด้ อีกอย่างผมเห้นว่ามันสะดวกดีที่ไม่ต้องพก ผมไม่ได้เขียนไดมาสามปีแล้ว เพราะว่าหลังมาขี้เกียจ

ก็อย่างที่บอกไป ปีนี้เป้นปีที่ 4 แล้ว รู้สึกเหมือนกันว่าทำไมชีวิตมันแป้บๆเอง ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้น(อายุนะ) แต่หน้ายังเด็ก เหอๆ ทุกวันนี้ผมก็ยังคงมีความสุข(บ้าง)เป้นบางคร้ัง นั่นหมายความว่าตอนนี้ผมกำลังเศร้า ไม่รู้จะบอกยังไง ตอนนี้ผมเบื่อเรียนจริงๆ เบื่อรอบข้าง ปีนี้ผมคาดหวังว่าชีวิตจะมีความสุข

ผมเพิ่งกลับมากจากกรุงเทพเมื่ออาิตย์ที่แล้ว ผมจะใช้ชีวิตอยุ่ระหว่างสิ่งที่นี่แหละ ไปๆมาๆ เพราะผมมีความสุขเวลาที่ผมได้กลับกรุงเทพ ผมกลับไปก็ไปช่วยงานพี่ปุ้ยกะน้องสาว น้องผมเป้นแฟนกับพี่ปุ้ย เค้าคงรักกันมาก สองปีแล้วที่เค้าคบกันมา พี่ปุ้ยเคยทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัว ของนักร้องชื่อดังคนหนึ่งที่แกรมมี่ และเคยคบกันกับนักร้องคนนั้น และหลังจากเลิกกันแล้ว ก็มาเจอกับน้องผม เค้ารู้จักกันโดยแบบไม่เหมือนคู่รักอื่นๆ แต่บอกได้คำเดียวว่าพี่แกเป็นคนดี ผมนับถือพี่ปุ้ยเหมือนพี่ชาย แล้วที่ผมกลับกทม เพราะไปช่วยงานเจ้ พี่สาวของพี่ปุ้ย เปิดเฟรนไชน์ก๋วยเตี๋ยวแดงราชาที่เคหะร่มเกล้า ใครผ่านลองไปทานดูนะคับ รับประกันความอร่อย

จำได้ว่าช่วยงานเจ้อยู่ประมานเจ็ดวัน เพราะว่าตอนนั้นที่มอปิดปีใหม่ เริ่มเปิดร้านตั้งแต่วันที่ 30 ซึ่งผมเดินทางมาถึงวันที่ 29 ไม่ได้ไปไหนเลย กลับบ้านที่โชคชัยเสร็จ ตอนเช้าก็ตื่นมาไปร้าน ทำแบบนี้ทุกวันถามว่าเหนื่อยไหม ก็เหนื่อยบ้าง เพราะว่าลูกค้าที่ร้านเยอะ ส่วนเด็กเซิร์ฟที่ร้านก็ทำงานสู้ผมไม่ได้เลยนะ ทำอะไรชักช้า กินแรงผมอยู่เรื่อย แต่ผมก็พยายามทำงานให่้ดีที่สุด เพราะว่าทำเพื่อพี่ปุ้ยด้วย เจ้ด้วย เพราะครอบครัวพี่ปุ้ยเค้าดีกับผมและน้องสาวผมมาก คุณย่าก็ใจดี ทำกับข้าวเก่ง